Συλλογισμοί και σκέψεις για την σημερινή κατάσταση μας.

Ελλάδα, ένα έθνος, ένας λαός, μια μακρόχρονη ιστορία συνυφασμένη με την αρχαία ιστορία της, την προχριστιανική κατά τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, οι οποίοι έφτασαν στο μέγιστο δυνατό, κατά την ανθρώπινη αντίληψή και πνεύμα και εξηγήθηκε άψογα από τον Άγιο Νεκτάριο Αίγινας η συνύπαρξη και μετάβαση, του προ Χριστού χρόνους στον μετά Χριστό χρόνους, αντιλήφθηκαν το γεγονός ότι υπάρχει κάτι άλλο ποιο ανώτερο από αυτά που κατάφεραν να  εξηγήσουν ανθρωπίνως σε όλα τα φάσματα των, μετά την αφομοίωση της Ελλάδας με τον χριστιανισμό, ήρθε η χριστιανική και βυζαντινή ιστορία της, παντρεύοντας κατά αυτόν τον τρόπο, την έννοια, Έλληνας κοσμικός, με αυτό των Βυζαντινών και χριστιανικών ιστορικών γεγονότων, τα οποία πρόσθεσαν και ολοκλήρωσαν και συνεχίζουν να πλουτίζουν την μεγάλη ελληνική ιστορία μας στο πέρασμα των αιώνων.

Καλά όλα αυτά… ήταν μέχρι τα τέλει του 19ου αιώνα, τότε όπου στην Ελλάδα οι μοναδικοί ξένοι επισκέπτες ήταν μετρημένοι και ούτε λόγος για μεταναστευτικά φαινόμενα ή άλλες κοινωνικές δομές με διαφορετική αντίληψη, πολιτισμό και ιδεολογία, σε άμεση  επαφή με τα ελληνικά δεδομένα, τότε που οι ποιο γραμματιζούμενοι Έλληνες είχαν τελειώσει το εξατάξιο γυμνάσιο, τότε που ήταν τα σχολεία αρρένων και θηλέων, τότε όπου τα αρχαία ελληνικά ήταν βασικό μάθημα όπως και τα θρησκευτικά – θεολογικά, τότε που η ελληνική γεωγραφία και η ιστορία ήταν βασικά μαθήματα γενικής παιδείας και γνώσεις, τότε που τα ανθολόγια των ελληνικών κειμένων και εκθέσεων ξεκινούσαν από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού και γινότανε πλήρη αναφορά και μάθηση στους κλασικούς λογοτέχνες, ποιητές, διηγηματογράφους, τεχνίτες της ελληνικής γλώσσας, τους ίδιους τους αρχαίους ώστε να παντρέψουμε το τότε ελληνικό πνεύμα με το σημερινό και κατά τον τρόπο αυτό να έχουμε μια κοινωνική συνοχή στις αντιλήψεις μας στην κοινωνική συμβίωση και το περιβόητο ελληνικό φιλότιμο το οποίο αντικαθιστούσε τον εγωϊσμό μας, κάνοντας τόπο στην οργή για να βοηθήσουμε και να συμπαρασταθούμε τον συνάνθρωπο μας άσχετου προελεύσεως και πιστεύω.

Τότε που ο Έλληνας είχε αρχές, ήθος, και τάξη, τότε που ήταν υπερήφανος που θα υπηρετούσε τον στρατό και ορκιζότανε στο ευαγγέλιο υπέρ πίστεως, πατρίδας και οικογένειας, για τα οποία θα θυσιαζότανε και θα υπερασπιζότανε μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματός του.

Σήμερα όμως…

Ένα κοινωνικό σύστημα σε καθεστώς κατάρρευσης τα τελευταία σαράντα και κάτι χρόνια από το 1974. Μια κοινωνία που έχασε τον προσανατολισμό της και της ορθής πορεία της, όπου ο κύριος σκοπός και στόχος της κατέστη εγωκεντρικός με πολλές παρεκτροπές και επιπτώσεις σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, της ανύπαρκτης σήμερα μεσαίας τάξης, η οποία ήταν η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας και ο βασικότερος αιμοδότης της οικονομίας μας αλλά και δυνατός σύμμαχος εντός της χώρας για την καταπολέμηση της ανεργίας η οποία σήμερα έχει ακουμπήσει αριθμούς πέρα από κάθε λογική και φαντασία.

Μια Ευρώπη επίσης σε πορεία αποδιοργάνωσης, μετά τους Α’ και Β’ παγκόσμιους πολέμους, αν βγάλουμε έξω και τους Βαλκανικούς πολέμους και άλλες ταραχές.

Στηριγμένοι σε ψεύτικες συμφωνίες και πρωτόκολλα, οι τότε εχθροί σήμερα φίλοι !!! και ειρηνοποιοί, ντυθήκανε τα κουστούμια τους, απελευθερώσανε – καταποντίσανε όλες τις βασικές αρχές και τάξεις των κοινωνικών, οικογενειακών θεσμών και δεσμών, στήσανε μια βιομηχανική επανάσταση και αποβλακώσανε τους λαούς της Ευρώπης, δίνοντας έτσι μια ώθηση ότι τα πάντα κάνει ο άνθρωπος και αγνοήσανε τις θεολογικές βάσεις, με άλλα λόγια θεοποιήσανε το εγώ τους και πέσανε με τα μούτρα στην υλική κατάσταση που βρίσκονται σήμερα, σε κατάσταση μέθης, αλκοόλης, σαρκίο-λατρείας και άλλων  σχετικών και συναφή, θεοποιώντας το χρήμα και την δύναμη αυτού που τους παρέχει όλες τις ανέσεις  και ευκολίες, πιστεύοντας οι αδαείς ότι αυτό είναι το νόημα της ζωής.

Καλυμμένοι πίσω από ένα «άριστο» κράτος πρόνοια όπου οι βάσεις πάρθηκαν  από τους αρχαίους Έλληνες και τις βασικές αρχές της δημοκρατίας (παραποιημένες)  και οι οποίες εφαρμόζονται μέσα σε ένα άκρως αυστηρά  αστυνομικό-κρατούμενο κράτος, για να καταφέρουν να κρατήσουν την πλασματική τους ευμάρεια και δημοκρατική τους συνοχή.

Δυστυχώς για αυτούς, αυτή η πλασματική εικόνα που έχουν σήμερα για τις κοινωνικές δομές τους και τα άριστα τεχνοκρατικά συστήματα τους, έχει καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος και αποκαλύφθηκαν όλες οι αδυναμίες τους με όλα τα κοινωνικά τους προβλήματα στο έπακρο.

Για τον λόγο αυτό, αλλά και άλλους πολλούς, οι οποίοι έχουν λεχθεί και δοθεί από πνευματοφόρους ανθρώπους και Αγίους, η Ευρώπη θα διαλυθεί. ‘Όταν ο μέσος ευρωπαίος πολίτης βλέπει ότι για να ξεχάσει τα προβλήματα του τα οποία των οδηγούν σε ψυχική κατάρρευση (απομακρυσμένος από την πηγή της αληθείας της γνώσης και το φως, που δεν είναι άλλος παρά μόνο ο ένας και μοναδικός Τριαδικός Θεός), πρέπει να μεθύσει και να εκτραπεί σε αλλοπρόσαλλες καταστάσεις πράττω ν άφρονας ενστικτωδώς και σε ζωώδεις κατάσταση με μηδέν ανθρώπινη λογική και συνείδηση, διότι είναι αδύνατον να το αντιληφθεί στην κατάσταση που βρίσκεται, αλλά ακόμα και στο λογικό του όταν βρίσκεται, ενεργεί πάντα και σύμφωνα με το αυτόβουλο εγώ του που του επιβλήθηκε ως βάση για ανάπτυξη. Για παράδειγμα, είναι ικανοί να στήσουν μια ολόκληρη επιχείρηση για τον απεγκλωβισμό μια γάτας από ένα δένδρο και αφήνουν των συνάνθρωπό τους να πεθαίνει στον δρόμο αγνοώντας ακόμα και αυτήν την ύπαρξή του, από την άλλη όμως για να τα έχουν καλά με την μηδενική συνείδησή τους, έφτιαξαν μια πολύ ωραία οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλων κοινωνικών φορέων πληρώνοντας φόρους στο κράτος, το οποίο θα αναλάβει για αυτούς αυτά τα οποία θα έπρεπε να κάνουν αυτόβουλα και όλα αυτά, όπως και άλλα πολλά για την σημερινή ενωμένη Ευρώπη η οποία στηρίζεται επάνω στους χάρτινους πύργους που έχει στήσει και τα πανύψηλα γυάλινα κτίρια της τα οποία ονόμασε κοινοβούλια και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο καθείς…

Ευτυχώς υπάρχουν και αυτές οι εξαιρέσεις οι οποίες μας δίνουν μια ελπίδα ότι δεν έχουν χαθεί όλα ακόμα στην Ευρώπη και υπάρχουν πολίτες της οι οποίοι πιστεύουν στην ελληνική παιδεία την οποία διδαχθήκαν και τάσσονται  υπέρ μας με διάφορες εκδηλώσεις συμπαράστασης. Αντιστέκονται και συντάσσονται με τα γνήσια ελληνικά ιδεώδη, για τα οποία εμείς έχουμε ξεχάσει ή αγνοούμε ή απλά δηλώνουμε αγνώμονες και απαθείς.

Εκτός των άλλων, η Ευρώπη {ξύπνησε} την εποχή της αναγέννησης κατά την μεσαιωνική περίοδο, εντρυφώντας στους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, φιλοσόφους και άλλων αρχαίων,  τότε δηλαδή που η Ελλάδα ήταν υπόδουλη στον Τούρκο κατακτητή, για να υποδουλωθεί σήμερα στην απίστευτη γραφειοκρατία της και τους απελευθερωτές της τεχνοκράτες και πολιτικούς !!!

Άλλο να σε σφάζουν με την χατζάρα – βάρβαρο – και άλλο με το χαμόγελο – ευγενικά -.

Όπως και να είναι η κατάσταση σήμερα στον ελληνικό χώρο ευρύτερα, είτε αυτό έχει να κάνει με τις κοινωνικές δομές, είτε με το κράτος, τους θεσμούς και τον τρόπο λειτουργίας αυτού, το γεγονός και μόνο ότι ο ελληνικός λαός {πιάστηκε} θύμα των καταστάσεων αλλά και ο ίδιος αναγκάστηκε να γίνει θύτης των περιπλεγμένων γεγονότων, προσπαθώντας πράγματι να βρει μια διέξοδο στα αδιέξοδα που παρουσιάζονταν συνεχώς μπροστά του, έπεσε στην παγίδα της πελατειακής σχέσης με τους εκάστοτε κυβερνόντες κι έδωσε τροφή στα κοράκια εντός κι εκτός Ελλάδας (τους αρνητές και μισέλληνες, κακόδοξους), να εκμεταλλευτούν  την όλη κατάσταση για να φτάσουμε σήμερα εδώ που είμαστε, ναι, με δική μας ευθύνη.

Αντί να τους πετάξουμε έξω και να εφαρμόσουμε το ελληνικό σύνταγμα και τους άγραφους νόμους της ηθικής, τους υποστηρίζαμε με σθένος και φανατισμό ακόμα, τους δίναμε αέρα να μας ισοπεδώσουν σε βάθος χρόνου και αυτοί σαν {καλοί} και {τίμιοι} διοικούντες, πετούσανε καραμέλες για να μας ξεγελάσουν κι εμείς κάναμε ότι τους πιστεύαμε (με άλλα λόγια στρουθοκαμηλίζαμε) και τότε οι ιθύνοντες νυν και πρώην, μας έβαλαν στα πολιτικά τους μαγαζάκια (πελατειακές καταστάσεις του δούνε και λαβείν) για να έχουμε μια ελπίδα στο όνειρο που χάθηκε, το μέλλον που μας άφηνε και δεν θέλαμε να το πιστέψουμε, σε ένα παρών όπου είμασταν εμείς οι ίδιοι παρών απόντες κάνοντας αντάρτικα στα στημένα τους παίγνια, συμπαρασύροντας στον όλεθρο και την καταστροφή μας όχι μόνο την γενιά την δική μας αλλά και αυτήν των ίδιων των δικών μας παιδιών, οδηγώντας τους   στην πλήρη εξαθλίωση, αποδιοργάνωση.

Αποπροσανατολιστήκαμε σαν λαός και αφομοιώσαμε με ελαφρά την καρδία, τα κάκιστα παραδείγματα και διδάγματα των νέο-ταξικών φίλο-ευρωπαϊστών φίλων μας, εκφυλίζοντας την παιδεία μας, την εθνική μας γλώσσα, την φτωχοποίηση των αρχών μας, ηθικών και θρησκευτικών βάσεων μας, γεγονότα και καταστάσεις οι οποίες μας έκαναν κοντόφθαλμους, στερούμενοι τις βάσεις των προγόνων μας, οι οποίοι πράξανε και χύσανε ποτάμια από αγώνες και προέβησαν σε  θυσίες ανείπωτες ανά το παγκόσμιο για να κρατήσουν αυτά τα οποία εμείς τινάξαμε στον αέρα όπως τα πυροτεχνήματα.

Τα αποτελέσματα… μας είναι πλέων γνωστά.

Οι αιτίες που μας οδήγησαν  μέχρι εδώ είναι πάρα πολλές και όπως λέει ο λαός,                              το καράβι δεν βουλιάζει με την πρώτη τρικυμία ή φουρτούνα, πρέπει να υποστεί πολλές τρικυμίες και φουρτούνες.

Το πρώτο μεγάλο έγκλημα μετά την μεταπολίτευση.

Η καταστροφή της πρωτογενής βασικής βιομηχανίας – αν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι – την αγροτική και κτηνοτροφική  ζωή της χώρας, η οποία είναι η πιο βασική πηγή όχι για παραγωγή οικονομικών ωφελειών για το κράτος αλλά για την διατροφή του ίδιου του ελληνικού λαού, το ξεκλήρισμα των βιοτεχνιών που ήταν υπεύθυνες για την ένδυση και υπόδηση μας αλλά και των πρότυπων βιομηχανιών επεξεργασίας βασικών αγαθών από την γεωργό-κτηνοτροφική  παραγωγή μέχρι και των πρώτων ορυκτών μεταλλευμάτων για την παραγωγή ενέργειας και ακόμα αυτών των τμημάτων που είχαν να κάνουν με την εσωτερική διακίνηση και μετακίνηση τόσο των εμπορευμάτων όσο και του ανθρώπινου δυναμικού εντός της χώρας, συμπεριλαμβανομένου και της ναυτοπλοϊας η οποία ήταν το στολίδι της ελληνικής οικονομίας και ίσως η καλύτερη πηγή εσόδων για την ελληνική οικονομία, δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχει τίποτε που να τα θυμίζει… η άποψη μου είναι ότι θα πρέπει να επανασυσταθούν και ανασυγκροτηθούν ώστε να ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Η γνωστές ατάκες που άκουγα τότε, εμείς θα σώσουμε την Ελλάδα ;;; δε βαριέσαι αδερφέ ;;;

εμείς θα σώσουμε τον κόσμο ;;; άντε να κάνουμε καμιά αρπαχτεί και άλλα πολλά ευτράπελα.

Και όμως, αυτές οι μικρές φράσεις ήταν μέρος του σχεδίου τους για την δημαγωγία της γνώμης,  για την αρχή της αποδιοργάνωσης των κοινωνικών ιστών, δομών, τάξεων, αρχών και αντιλήψεων.

Ποτέ δεν συνειδητοποιήσαμε όπως θα έπρεπε και στον βαθμό που έπρεπε αυτό που ήθελαν να μας κάνουν και δυστυχώς είναι αυτό το οποίο βιώνουμε σήμερα.

Είχαμε ανθρώπους από την πολιτική και θρησκευτική ζωή, οι οποίοι μας έκρουαν τα καμπανάκια για τους επερχόμενους κινδύνους, αλλά εμείς σφυρίζαμε αδιάφοροι στις κερκίδες κάποιου γηπέδου ή πετάγαμε λουλούδια και σπάγαμε πιάτα.

Σήμερα είμαστε θεατές στα διάφορα, αληθινά θεάματα της ψεύτικης πραγματικότητας και μυθοπλασίας (reality shows), με πρωταγωνιστές εμάς, ξευτιλίζοντας τις πλείστες φορές τους συμμετέχοντες συμπολίτες μας, για να γεμίσουν οι δημαγωγοί, τα κενά των τηλεοπτικών αποτυχημένων προγραμμάτων, ακόμα μια απάτη ότι το ψέμα που ζούσαμε θα συνεχίσει στο διηνεκές και ξαφνικά όλοι θα γίνουμε πρώτα ονόματα στην μικρή οθόνη, στα δισκάδικα ή νυχτομάγαζα ή όπου θέλει ο καθένας να πιστεύει.

Σήμερα ο ελληνικός λαός είναι αντιμέτωπος, εκτός της ολοφάνερα στημένης  οικονομικής κρίσης και την δημιουργία όλων αυτών των προβλημάτων επιβίωσης και διαβίωσης , αλλά και της ίδιας του της πνευματικής κρίσης.

Δυο θέματα εξίσου σοβαρά, πολύπλευρα, πολυδιάστατα και όμορφα περιπλεγμένα σε έναν φαύλο κύκλο που δεν έχει αρχή ή τέλος.

Ένας σύγχρονος γόρδιος δεσμός, αλλά μας λείπει ο Μέγας Αλέξανδρος για να τον κόψη.

Θα ξεκινήσω από την πνευματική κρίση, η οποία είναι η βασική αιτία ως αποτέλεσμα και παράγωγη της οικονομικής μας κρίσης.

Αφήσαμε στην άκρη τις παραδόσεις του τόπου μας, αρχίσαμε να αγνοούμε τις θεολογικές με Χρηστοήθεια παραδόσεις από την ελληνορθόδοξη εκκλησία μας, αρχίσαμε να κάνομε του κεφαλιού μας και να ανυψώνουμε το εγώ μας, σταματήσαμε να ενδιαφερόμαστε για τα κοινά, για τον συνάνθρωπο μας, χάσαμε το φιλότιμο μας ή πολύ απλά το περιορίσαμε και ελαχιστοποιήσαμε εκεί όπου βόλευε των κάθε έναν ατομικά. Χάσαμε την επαφή και επικοινωνία με το κοινωνικό, οικογενειακό περιβάλλον, τις αληθινές σχέσεις φιλίας στο βωμό του ατομικισμού και ικανοποίησης των ψεύτικων ελπίδων τις οποίες μας τροφοδότησαν, πιστέψαμε, αφομοιώσαμε και τα  θυσιάσαμε όλα για τα προαναφερόμενα.

Πόσο λάθος !!!

Κάναμε το λάθος να πιστέψουμε ότι το χρήμα που μας πετάγανε θα ήταν στα αζήτητα, αγνοήσαμε τις παραγωγικές μας μονάδες τις οποίες αφήσαμε να καταστραφούν και εφησυχάσαμε στον ψεύτικο πλούτο, πιστέψαμε ότι θα ζούσαμε βασιλιάδες σε παλάτια και άλλες παρόμοιες υλικές αυταπάτες και αφήσαμε πράγματι την Βασιλική ζωή που είχαμε  κατά παράδοση και καταβολής μέσα από τα βάθη των αιώνων, της απλότητας, της λυτής ζωής που είχαμε  με τα λίγα και ωραία.

Αντ’ αυτού φορτώσαμε με άγχος και περιττές μέριμνες την ζωή μας, κυνηγώντας το άπιαστο όνειρο  του ευρωπαϊκού πολιτισμού το οποίο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μόνο η ισοπέδωση όλων όσων πιστεύαμε και είχαμε ως πρότυπα και στερεότυπα, για την απόλαυση των διάφορων καλουδιών της βιομηχανικής επανάστασης.

Το επόμενο τραγικό μας λάθος ως λαός και ως έθνος, πάσχουμε από την κατάρα της αδικοφαγίας, της ζηλοφθονίας και της αυτοκαταστροφής.

Είμαστε αυτό που λέμε αδελφοκτόνοι.

Δεν μπορούμε να δεχθούμε την πρόοδο η οποία πηγάζει από τους κόλπους της ίδιας μας της Ελλάδας είτε αυτή είναι σε εμπορικό, επιχειρηματικό  επίπεδο ή του πνεύματος κλπ., αντίθετα ψάχνουμε να βρούμε τρόπους να στηλιτεύσουμε όποια απόπειρα γίνει προς το κοινό καλό και να καταστρέψουμε κάθε καλό που προέρχεται από εμάς για εμάς.

Αδυνατούμε να προσαρμοστούμε λόγο της ματαιοδοξίας και ματαιοπονίας μας και αντί να προσπαθήσουμε να βελτιωθούμε, να ακολουθήσουμε, να ενισχύσουμε, να βοηθήσουμε, να προωθήσουμε και να πράξουμε τα μέγιστα δυνατά για το κοινό καλό, εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που τα καταστρέφουμε και τα ισοπεδώνουμε και στον επίλογο μας φταίνε πάντα οι άλλοι.

Είμαστε λαός που έχει γνώμη και λύση για όλα, αλλά όταν του δώσουν την ευκαιρία – σπάνια έως ποτέ- τότε κάνουμε πίσω…

Η συνέχεια μας ως έθνος θα προσδιοριστεί και πάλι όταν θα αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με μια ψυχή, μια φωνή. Όσα άλλα προβλήματα και δυσκολίες θα αναγκαστούμε να αντιμετωπίσουμε, θα είναι για το καλό μας, θα είναι  ο τρόπος ο δύσκολος να κοιτάξουμε τον διπλανό μας και να αναλογιστούμε τοις αξίες μας ως άνθρωποι, ως Έλληνες και τότε θα αρχίσει η ελπίδα της περιβόητης αλλαγής να φαίνεται  μπροστά μας.

Ουζούνης Γεώργιος

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Η καταστροφή της παιδείας μας και η οχλαγωγία της, η αντικοινωνικοποίηση των κοινωνικών στρωμάτων, η μεθοδική καταστροφή της οικογένειας και τα προβλήματα συμπεριφορών των παιδιών με τις εκδηλώσεις βίας.

Ο τίτλος από μόνος του μας συγκλονίζει.

Είναι γεγονός ότι αν θέλεις να ελέγξεις τα ανθρώπινα σύνολα  καθόλα και σε βάθος χρόνου, θα πρέπει να επέμβεις δραστικά στο επίπεδο της μόρφωσης του, να του κατευθύνεις την άποψη του, να του στοχεύσεις τα ενδιαφέροντα του, να του δώσεις κίνητρα κι ενδιαφέροντα διαφορετικά από εκείνα που είχε ή έχει και τα οποία πήρε από  το οικογενειακό του περιβάλλον, τα λοιπά κοινωνικά σύνολα και ομάδες στις οποίες μετέχει, να του αλλάξεις τον τρόπο σκέψης του και αν γίνεται, να μην σκέφτεται καθόλου… να του περάσεις μηνύματα τέτοια ώστε να μην έχει όρεξη και διάθεση να δει την άλλη όψη του νομίσματος, να τον πείσεις ότι δεν έχει άλλες επιλογές εκτός από αυτές που του προσφέρεις και να του καθορίσεις με τον έναν ή άλλο τρόπο την ίδια του την ζωή και να πιστή ότι η επιλογή που έκανε, ήταν αποκλειστικά δική του.

Η επιβεβλημένη, δυαδική δημοκρατία που έχουμε σήμερα, με την μορφή της λογικής του ενός ή του άλλου, χωρίς το δικαίωμα της τρίτης συνιστώσας, η οποία προφανώς θα ήταν αντίθετη με την ιδεολογική κατεύθυνση των  ιθύνοντων μεταρρυθμιστών και  προοδευτικών μυαλών της ελληνικής εκπαίδευσης, οι οποίοι τοποθετούν με άριστο καλλιτεχνικό τρόπο κι εφαρμογή, τα σχέδια της έμμεσης αποδιοργάνωσης και αμάθειας-ημιμάθειας, σε συνεργασία των εκάστοτε κυβερνώντων αρχόντων, οι οποίοι με την σειρά τους πήρανε; Δανειστήκανε; τα σχέδια της μεταρρυθμιστικής εκπαίδευσης από τους εχθρούς του ελληνικού έθνους και με τον έναν ή άλλο τρόπο κατόρθωσαν να τα περάσουν ως αναγκαία και χρήσιμα στα παιδιά των Ελλήνων, καθορίζοντας και προορίζοντας με αυτό τον τρόπο, τις επερχόμενες γενιές σαν πρόβατα επί σφαγή, οι οποίες αν μη τι άλλο, αδύνατον να αντιδράσουν και να ενεργοποιηθούν δραστικά και αποτελεσματικά, ακολουθούν παθητικά τα μελλούμενα κι επερχόμενα γεγονότα, ως αναμενόμενα και αποτέλεσμα καθορισμένο από τις περιστάσεις, ως λογικό, με την μορφή του τελεσίδικου και μη ανατρεπόμενου και ανεπίστρεπτου για αυτούς  μέλλων. Με άλλα  λόγια, χωρίς προοπτική.

Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, η απομάκρυνση και κατάργηση των κλασικών μαθημάτων διεύρυνσης του ελληνικού πνεύματος βασισμένα στις καταβολές των αρχαίων και σύγχρονων συγγραφέων, τα διδάγματα της ελληνικής γλώσσας, αρχής γενομένης της αρχαίας, της αττικής, της αχαϊζουσας, της καθαρευόυσας μέχρι της δημοτικής καθομιλουμένης γλώσσας, από το πολυτονικό σύστημα γραφής (πολύ κοντινό με την γραφή των βυζαντινών κειμένων, θα έλεγα ότι το πολυτονικό ήταν η εξέλιξη του στην ελληνική γραμματική) μέχρι το απλοποιημένο {λανθασμένα} μονοτονικό σύστημα, προς διευκόλυνση της εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας ανά το πανελλήνιο.

Γεγονός ήταν ότι σε ολόκληρη την Ελλάδα υπήρχε το γλωσσικό ιδίωμα με τις χαρακτηριστικές ντοπιολαλιές αλλά και  λαογραφικές συνήθειες με τα τοπικά ήθη κι έθιμα και παραδόσεις των κοινοτήτων, οι οποίες εκδηλώνονταν σε κάθε περίσταση της ζωής του τόπου, είτε αυτά ήταν μικρά ή μεγάλα γεγονότα κι εκδηλώσεις και σήμερα έχουν κρατηθεί ως ανάμνηση τους, από τους τοπικούς λαογραφικούς συλλόγους  και μουσεία.

Αυτό και μόνο το περιστατικό ήταν – κατά την γνώμη μου – αρκετό για να προσδιορίσουμε την τοπική μας καταγωγή, αλλά και τα διάφορα άλλα γεγονότα τα οποία δηλώνανε κατά αυτόν τον τρόπο, το βιοτικό και μορφωτικό μας επίπεδο, το οποίο διέφερε από τόπο σε τόπο και περιοχή με περιοχή, ανάλογα με τις επιδράσεις που είχε τόσο από τον περιβάλλοντα

χώρο γεωγραφικά, όσο και από την επιρροή από τους γειτονικούς λαούς,  το οποίο μας χαρακτήριζε και ξεχώριζε από τις υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας.

Ήταν αυτό που θα λέγαμε, ένας λαός με πολλές πολιτισμικές, ηθικές, απόψεις, αντιλήψεις και  αντιμετωπίσεις στην καθημερινότητα του αλλά και οι στάσεις του ως προς την ίδια την ζωή.

Μια σύγχρονη Ελλάδα σε παρόμοιο καθεστώς  με εκείνο της αρχαίας Ελλάδας του τύπου πόλις-κράτους, με την διαφορά της ενιαίας κυβερνητικής εξουσίας σε όλο της το φάσμα.

Δυστυχώς, μετά λύπης, το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει υποστεί εγκληματικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις για το κοινό καλό μας !!!  από πού να ξεκινήσω ;;; από τις δέσμες των πανεπιστημιακών κατευθύνσεων και σπουδών ;;;  από τα κριτήρια αξιολόγησης των μαθητών για την προαγωγή τους στην επόμενη τάξη και διδακτική χρονιά με τους γενικούς βαθμούς ή  το απίστευτο αμερικανοποιημένο σύστημα πολλαπλών επιλογών του τύπου multi ball choice  ή των έτοιμων απαντήσεων που έδινε το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα και τόσα άλλα, παρακάμπτοντας με τον τρόπο αυτό την δυνατότητα σκέψης και ανάπτυξης του ενεργητικού νου, καθιστώντας τον μεθοδικά ανίκανο, απαξιώνοντας και αποθαρρύνοντας την προσπάθεια για δημιουργική δράση στην αντίδραση !!! έτερων εκάτερον, όλες οι ενέργειες και πράξεις στην καθημερινότητα μας, έχουν να κάνουν με την φυσική αντίδραση του λογικού της ανθρώπινης υπόστασης και εννοώ την δυνατότητα της σκέψης η οποία γεννά την άποψη, τον προβληματισμό, τις ενδεχόμενες λύσεις στους διάφορους προβληματισμούς, τον ίδιο τον διάλογο όπου χωρίς αυτόν δεν θα ήταν δυνατόν να εκφρασθούν οι διαφορετικές απόψεις και θέσεις και αυτά δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από την δημοκρατική έκφραση του νέου και μελλοντικού ενεργού πολίτη.

Δεν εννοείτε διάλογος χωρίς διαφωνία, όπως δεν εννοείτε οποιαδήποτε δράση χωρίς αντίδραση και πως θα γινότανε διαφορετικά; όταν ακόμα τα ίδια τα φυσικά φαινόμενα ενεργούν κατά αυτόν τον ιδίο τρόπο τινά.

Η συνεχόμενη προσπάθεια που γίνεται συστηματικά από τους υπευθύνους  ανεύθυνους για την καταστροφική μεταβολή της παιδείας μας, έχει ως αποτέλεσμα, την πλήρη απαξίωση του εκπαιδευτικού συστήματος, πλην μερικών φωτεινών εκπαιδευτικών εξαιρέσεων, οι οποίοι αυτοβούλως και με προσωπικό κίνδυνο να εκτοπισθούν από την εργασία τους, εφαρμόζουν με πλήρη ευθύνη και συναίσθηση του καθήκοντος και έργου το οποίο έχουν αναλάβει, την όσο το δυνατόν σωστή εκπαίδευση και διαπαιδαγώγηση, γνώση και κατάρτιση της νεολαίας μας,  ανεξάρτητα σε ποιο μαθησιακό επίπεδο βρίσκονται, από τα κατώτερα μέχρι και τα  ανώτερα στρώματα της εκπαίδευσης.

Παρ’ όλα αυτά, το γενικό γνωσιακό και φιλομαθές επίπεδο μας έχει κατεβεί σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα, αναλογικά πάντοτε με τον πληθυσμό μας. Απλό παράδειγμα, η μη ανάγνωση βιβλίων  φιλολογικού ή θεολογικού περιεχομένου και άλλων σχετικών μελετημάτων ή πονημάτων, για την διάπλαση και ανάπλαση της σκέψης στους νέους. Αντίθετα, τα ενδιαφέροντα των νέων – όσων ακόμα μπορούν κι έχουν την καλή διάθεση – έχει περιοριστή στην μελέτη συγκεκριμένων τίτλων είτε λόγο του επαγγελματικού τους προσανατολισμού, είτε λόγο των διάφορων άλλων δραστηριοτήτων που οφείλετε στις ατομικές πρωτοβουλίες και δραστηριότητες σε θέματα αθλητισμού, μουσικής κλπ.

Αντίθετα, το μοντέλο εκπαίδευσης το οποίο μας έχουν προωθήσει, δεν είναι άλλο από την τηλεκατευθυνόμενη εκπαίδευση, βασισμένη σε συγκεκριμένες στερεότυπες θεωρίες  και κανόνες, με άλλα λόγια εκπαιδευόμαστε σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα και προδιαγραφές, σε εκείνα που θέλουν να μας επιβάλουν, με την φτωχή πνευματικότητα του αντικειμένου, στερούντος την δυνατότητα της παραγωγικής ανάπτυξης ακόμα και σε αυτό το ίδιο το φτωχό θέμα, διότι δεν συνάδει με αυτό η όποια άλλη άποψη.

Το τραγικό είναι ότι κοπιάζουνε και αναλώνονται τόσο οι γονείς όσο και τα παιδιά, ψυχολογικά-πνευματικά-οικονομικά, στα διάφορα βοηθητικά εκπαιδευτικά κέντρα -φροντιστήρια  για την επίτευξη εισόδου σε κάποιο από τα πανεπιστήμια εντός ή εκτός της χώρας, για να έχουν οι νέοι μας πτυχίο ή δόκτορά ή μεταπτυχιακό σε μια ας πούμε ειδικότητα του τύπου: διοίκηση επιχειρήσεων !!! οικονομολόγοι !!! δικηγόροι !!! ή όποια άλλη ειδικότητα, οι οποίες πολλές φορές είναι ανύπαρκτες  στην πραγματική αγορά εργασίας, απλά και μόνο να πάρουν ένα τυπικό προσόν στα χέρια τους και αν τους ρωτήσεις κάτι γενικό του τύπου ποιος ήταν ο Νίκος Καζαντζάκης ή ο Ανδρέας Καρκαβίτσας ή τι γιορτάζουμε στις 28 του Οκτώβρη, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο η απάντηση που θα λάβουμε να είναι λίαν επιεικώς απογοητευτική…

Δεν φταίνε τα παιδιά που υστερούνται στις γενικές γνώσεις. Φταίει το γεγονός ότι πρέπει να γίνουν οι καλύτεροι στην ειδικότητα που επιλέξανε, διότι ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και δεν υπάρχει ο απαιτούμενος ανάλογος χρόνος ώστε να εντρυφήσουν και στις γενικές γνώσεις. Διότι, οι πιέσεις της αγοράς εργασίας, έχουν γίνει απίστευτα σκληρές και αδυσώπητες, οι οποίες δεν αφήνουν – θελημένα – την όποια άλλη ενασχόληση με άλλα αντικείμενα και θέματα, πέραν του ποθητού στόχου τους. Ο ελάχιστος προσωπικός και ατομικός χρόνος που περισσεύει, τις περισσότερες φορές δεν φτάνει να καλύψουν ακόμα και αυτές τις βασικές ανάγκες των παιδιών και ο χρόνος συνύπαρξης με το οικογενειακό τους περιβάλλον για μια συζήτηση ή ένα οικογενειακό συμβούλιο ή ακόμα μια κοινή οικογενειακή δραστηριότητα ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, ο γνωστός ποιοτικός χρόνος, αποτελεί για τα περισσότερα ένα είδος πολυτέλειας ή ελάχιστων φωτεινών εξαιρέσεων στην όλη διαπαιδαγώγηση και διαμόρφωση του χαρακτήρα τους.

Φτάνοντας στην βασική πηγή όλων των αιτιών για την σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων, η κύρια ευθύνη βαραίνει περισσότερο τους ίδιους τους γονείς, το οικογενειακό περιβάλλον και όχι μόνο το εκπαιδευτικό.  Το  γεγονός ότι οι γονείς αναγκάζονται να εργάζονται  υπερβολικές ώρες, δηλώνοντας απών από την καθημερινότητα των νέων και των διάφορων δυσκολιών που πολύ πιθανό να αντιμετωπίζουν με την καθημερινότητα τους στον εργασιακό τους χώρο ή όπου αλλού είναι στραμμένη και αποσπασμένη η προσοχή τους, έχει αποβεί μοιραία στην όλη διαπαιδαγώγηση των νέων, οι οποίοι σαν αγέλη από κοπάδια χωρίς βοσκό, ψάχνουν απεγνωσμένα ένα στήριγμα και έναν καθοδηγητή για να ανταπεξέλθουν και να βρουν λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Τραγική εξέλιξη των όλων πραγμάτων, είναι η αθέμητη απομάκρυνση των νέων από τους ίδιους τους γονείς και η ενασχόληση τους  αυτών με καταστάσεις και αντικείμενα τα οποία πλάθουν τον δικό τους πλασματικό περιβάλλοντα χώρο, ώστε να καλύψουν το κενό μεταξύ γονέα και παιδί. Με άλλα λόγια, γονείς και παιδιά συνυπάρχουν στον ίδιο κλειστό χώρο του σπιτιού, αλλά δεν συναντιούνται πουθενά.

Οι συνέπειες τις πλείστες φορές, καταλήγουν σε οικογενειακές τραγωδίες, οι νέοι μη μπορώντας να επικοινωνήσουν σωστά με τους γονείς, αλλά και οι γονείς άθελα ή και αδύναμοι να αντιληφθούν την σοβαρότητα της όποιας κατάστασης ή ακόμα και αν πέσει στην αντίληψη τους κάτι το παράξενο, στις οποίες  μπλέκονται σε διάφορες καταστάσεις επικίνδυνες  τα ίδια τους παιδιά, δεν μπορούν να βοηθήσουν στα μέγιστα ή ακόμα και για την αποφυγή της κατακριτέας συμπεριφοράς από τους καλοθελητές, αγνοούν και αδιαφορούν εγκληματικά την ύπαρξη της όποια κατάστασης, αφήνοντας στο έλεος του Θεού την όποια εξέλιξη των πραγμάτων. Λάθος, λάθος.

Τα παιδιά, στην ανέλπιστη προσπάθεια τους να τραβήξουν το πραγματικό ενδιαφέρων των γονιών τους και να τους πουν ότι είμαστε κι εμείς εδώ και αντιμετωπίζουμε δυσκολίες και τόσα άλλα θέματα τα οποία μας προβληματίζουν και δεν μπορούμε να βρούμε λύσεις που να μας απελευθερώνουν από αυτά που μας βασανίζουν, έρχονται αντιμέτωποι με το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας και τους νόμους, τα οποία παρασύρονται και διασύρονται στον σκληρό κόσμο των ναρκωτικών, της πορνείας και ένα σωρό άλλων ανεπιθύμητων εξελίξεων, οι οποίες καταστρέφουν και διαστρεβλώνουν την προσωπικότητα και χαρακτήρα των παιδιών και όχι μόνο…

Άλλωστε, ο σημερινός τρόπος ζωής που έχουμε σήμερα,  σε σύγκριση με εκείνων που είχαμε πριν από μερικά χρόνια, δεκαετίες, έχει αλλάξει δραματικά. Ο πατέρας ήταν αυτός ο οποίος εργαζότανε μέσα στην οικογένεια και έφερνε τα απαραίτητα για την επιβίωση αυτής και η μητέρα ήταν εκείνη η οποία καθότανε στο σπίτι μαζί με τα παιδιά και αναλάμβανε το μεγάλο και δύσκολο έργο της διάπλασης του χαρακτήρα, της μόρφωσης, της γνώσης, της εκπαίδευσης των παιδιών, μέσα από το παιγνίδι και όλων των άλλων υποχρεώσεων και δραστηριοτήτων εντός της οικίας – εστίας των. Οι δεσμοί της οικογένειας ήταν ποιο σφικτοί και ποιο δυνατοί, υπήρχε ακόμα η έννοια του παππού και της γιαγιάς με τις απίστευτες ιστορίες τους, αληθινές ή φανταστικές ή ακόμα και μυθοπλαστικές, οι οποίες ανοίγανε τον δρόμο της φαντασίας των μικρών τότε παιδιών, προτού αυτά μεγαλώσουν και περάσουν από την παιδική ηλικία τους στην δύσκολη εφηβεία και αργότερα ενεργοί πολίτες.

Όλα αυτά δυστυχώς, τις πλείστες φορές, αποτελούν παρελθών, αφού οι ανάγκες και οι απαιτήσεις της σημερινής πραγματικότητας έχουν αλλάξει και δεν υπάρχει εκείνη η άρρητη  σύνδεση που είχαμε παλαιότερά.

Ποιοι άραγε είναι ο λόγοι για τους οποίους φτάσαμε σε αυτές τις δυσάρεστες καταστάσεις ;

Η απελευθέρωση του ατόμου και η κάκιστη χρήση της ελευθερίας, από την τότε κλειστή κοινωνία μας, η οποία κρατούσε με αυστηρή ευλάβεια τους ηθικούς κανόνες, επηρεαζόμενη από τις συμπεριφορές των αντίστοιχων ευρωπαϊκών κρατών ήρθε και αντικατέστησε την αρχική μας νοοτροπία. Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο παρά μόνο, η πορεία της ίδιας της κοινωνίας, σταδιακά, στην αποσάθρωση της και καταποντισμό.

Η εξαθλίωση των ηθικών αρχών και κανόνων, οι εφήμερες εξωπραγματικές διασκεδάσεις με την έντονη ζωή σε διάφορα μέρη επικίνδυνων απολαύσεων. Καταστροφικών ολετήρων της παιδικής ψυχής, η παρακίνηση και ώθηση αυτών σε πραγματικά ακατάλληλα και άκρως αποτρόπαια, απαγορευτικά κι επικίνδυνα αντικείμενα, είχαν κι έχουν ως αποτέλεσμα, την ολοκληρωτική καταστροφή της μέχρι χθες παιδικής τους ψυχής και το απότομο μεγάλωμα σε λάθος ηλικία, σε καταστάσεις τις οποίες είναι αδύνατον να αντιμετωπίσουν με υγιή τρόπο και να καταφέρουν να ξεφύγουν από τον βάλτο στον οποίο περιήλθαν.

Τα αποτελέσματα και οι αντιδράσεις ποικίλουν, αλλά το ποιο χαρακτηριστικό είναι αυτό το φαινόμενο βίας, το οποίο εκδηλώνεται τόσο στο οικογενειακό περιβάλλον αλλά όσο και στα ευρύτερα άλλα περιβάλλοντα κοινωνικά μέρη στα οποία συχνάζουν, ακόμα και σε ποιο ελεγχόμενες καταστάσεις, δεν διστάζουν να εκδηλώσουν το βίαιο του χαρακτήρα τους και την οργή τους σε άτομα τα οποία θεωρούν κατώτερα ή υποδεέστερά ή ευάλωτά στις εχθρικές και ακόμα εγκληματικές ενέργειες τους.

Όλα τα προαναφερόμενα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα δείγμα των προφανών λόγων για την σημερινή κατάσταση της κοινωνίας μας, η οποία χωλαίνει, αδιαφορεί, χλευάζει, κατακρίνει, αποδοκιμάζει και ένα σωρό άλλα έκτροπα φαινόμενα για τα οποία θα έπρεπε να ντρεπόμαστε και μόνο που τα ανεχόμαστε.

Μια κοινωνία η οποία έχει μεταβληθεί από το κοινό καλό και φιλότιμο, στο απόλυτο εγώ της. Θεωρώντας την ψευτομαγκιά, το νταηλίκι, της επίδειξη δύναμης και την αυτοπροβολή με δανεικές ιδέες , τις περισσότερες φορές ξενόφερτες, εισαγόμενες και τις πλείστες φορές κάκιστα αντιγραμμένες, μια κοινωνία η οποία έχει παραμορφωθεί και παραποιηθεί από το αρχέτυπο της και όλα αυτά τα βλέπουν τα παιδιά μας και τα εκλαμβάνουν ως πρότυπα τους.

Μη μας ξενίζει το γεγονός ότι χάθηκε ο σεβασμός σε μεγάλο βαθμό, μην μας ξενίζει η εκτροπή της νεολαίας μας στα καταχθόνια σοκάκια της ανομίας, της έλλειψης αξιοπρέπειας, της εξαθλίωσης κι εξευτελισμού, της αυτό-ικανοποίησης του ιδιοτελούς εγώ, της άρνησης της ίδιας της προσωπικότητάς της και την μεταστροφή της από εικόνα και πρόσωπο σεβασμού, σε αντικείμενα προσωπικής ικανοποίησης των διάφορων ορέξεων των εκμεταλλευτών της.

Θεωρώ ότι η όλη εξέλιξη των σημερινών καταστάσεων οφείλετε και κατά ένα κύριο λόγο (υπάρχουν και άλλοι πολλοί), στην προβολή των λανθασμένων προτύπων που προβάλλονται επανειλημμένως από τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης Μ.Μ.Ε. για την διαμόρφωση της προσωπικότητας των νέων, τα αυτονόητα δεν χρειάζονται περαιτέρω επεξήγηση.

Η συνέχεια και το μέλλων της ελληνικής κοινωνίας προβλέπεται δυσοίωνό με απρόβλεπτες εξελίξεις αν δεν γίνει κάτι τώρα, σήμερα, ώστε να προλάβουμε τα χειρότερα.

Αν θέλουμε να ελπίζουμε σε μια υγιής εξελισσόμενη, προοδευτική, παραγωγική, γνήσια ελληνική κοινωνία, βασισμένη στις πρότυπες παραδόσεις και αρχές της, τότε οι κινήσεις μας θα πρέπει να είναι άμεσες και δραστικές.

Μην περιμένουμε να κάνουν το θαύμα οι κυβερνόντες ή οποίοι άλλοι. Το θαύμα θα γίνει από εμάς τους ίδιους πράττοντας μέσα από τοις δικές μας οικογένειες. Αν θέλουμε να αλλάξει οτιδήποτε, η αλλαγή θα έρθει πρώτα σε προσωπικό επίπεδο και μετέπειτα, αναγκαστικά, στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Διαφορετικά τότε όλα θα είναι μάταια κι εδώ θα μας αρμόζει το ρητό,

ώδινεν όρος κι έτεκε μυν

(πολλή φασαρία για το τίποτε)

Ουζούνης Γεώργιος

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Hello world!

Welcome to WordPress.com. After you read this, you should delete and write your own post, with a new title above. Or hit Add New on the left (of the admin dashboard) to start a fresh post.

Here are some suggestions for your first post.

  1. You can find new ideas for what to blog about by reading the Daily Post.
  2. Add PressThis to your browser. It creates a new blog post for you about any interesting  page you read on the web.
  3. Make some changes to this page, and then hit preview on the right. You can always preview any post or edit it before you share it to the world.

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized